Shumë njerëz e përfytyrojnë Perëndinë si një babagjysh që pret me krahë hapur të gjithë njerëzit e “mirë”, dhe ndoshta dënon kriminelët, përdhunuesit, hajdutët, etj. Shumë besojnë që nëse ka një Zot, atëherë nëse dalin një ditë para Tij, Ai do të peshojë veprat e mira dhe ato të këqija, dhe nëse të mirat peshojnë më shumë, atëherë do të shkosh në parajsë, në të kundërtën në ferr. Në fakt asnjë nga këto ide nuk është e saktë, në të kundërt, ato janë shumë larg së vërtetës. Ne mund të shkruajmë një libër të tërë mbi këtë temë, por padyshim ju nuk do të lexonit një libër përpara një ekrani, kështu që do ta përmbledhim sa më shkurt. Kur Perëndia krijoi dy njerëzit e parë mbi këtë tokë, Adamin dhe Evën, Ai i krijoi ata në shëmbëllyrën e Tij, pra pa mëkat dhe ai dha atyre një urdhërim të cilit ata nuk iu bindën. Fëmijët e Adamit dhe Evës trashëguan natyrën e prindërve pas mëkatit, dhe për shkak të mëkatit të tyre, të gjithë njerëzit sot lindin me një natyrë mëkatare që i çon të gjithë drejt vdekjes. Por megjithëse trupi i njeriut vdes, shpirti i njeriut nuk vdes kurrë sepse u krijua në shëmbëlltyrën e Perëndisë, dhe ky shpirt do të kalojë përjetësinë diku. Perëndia është 100% i shenjtë dhe nuk mund të tolerojë asnjë mëkat në prezencën e Tij. Megjithëse Perëndia i do njerëzit, Ai nuk mund të mbyllë sytë dhe të pretendojë që mëkatet tona nuk e shqetësojnë Atë, dhe të na lejojë në parajsë. P.sh. një gjykatës që mbron ligjin nuk mundet të lërë një hajdut të lirë, sepse nuk ka bërë të njëjtin krim si një kriminel, sepse ligji i dënon të dyja këto vepra. Është e vërtetë që një gjykatës mund ta prishë drejtësinë për arsye nga më të ndryshmet (presione, preferenca personale, rryshfete, etj), por Zoti nuk është i tillë. Pra që një njeri të shkojë në parajsë duhet të jetë 100% i shenjtë, por Bibla thotë tek Romakët 3:23 se “të gjithë mëkatuan dhe u privuan nga lavdia e Perëndisë”, dhe tek 1 Gjonit 1:10 thuhet: “po të themi se s’kemi mëkatuar, e bëjmë Perëndinë gënjeshtar dhe fjala e tij nuk është në ne”. Përkufizimi që ne kemi për një njeri të “mirë” është shumë ndryshe nga ai që Zoti ka, sepse sipas Zotit, një njeri i mirë është 100% i shenjtë, por fatkeqësisht, asnjë prej nesh nuk arrin dot atje. Pra asnjë prej nesh nuk mund të shkojë në parajsë me forcat e veta, sepse standarti që Perëndia kërkon për parajsën, nuk është thjesht i vështirë, por i pamundur. Prandaj Zoti gjeti një rrugë për shpëtim. Ai dërgoi Birin e Tij Jezus Krishtin, i cili u lind nga një virgjëreshë, jetoi një jetë pa mëkat, dhe nga dashuria e madhe për krijesat e Tij, njerëzimin, Ai shkoi me dëshirë në kryq ku mori dënimin më të rëndë që dikush mund të marrë. Romakët 5:8 thotë: “Por Perëndia e tregon dashurinë e Tij ndaj nesh në atë që, kur ende ishim mëkatarë, Krishti vdiq për ne”. Në tre orët që Jezusi qëndroi i varur në kryq, ai vuajti jo vetëm vuajtjet fizike të kryqëzimit, por mbi të gjitha Ai vuajti dënimin e mëkateve të tërë njerëzimit. Në ato tre orë që Jezusi qëndroi i varur në kryq ndodhën më shumë gjëra se ne mund të marrim me mend. Në ato orë, Perëndia At, derdhi të tërë gjykimin që çdo njeri do të vuante në përjetësi në ferr, mbi Jezusin. Jo më kot Ai thërriti në kryq “Perëndia im, Perëndia im, pse më ke braktisur”. Jezusi qëndroi në varr për tre ditë, pas së cilave Ai u ringjall, ashtu siç kishte premtuar, duke provuar se ka fuqi mbi mëkatin, vdekjen, dhe djallin. Arsyeja që Jezusi duhet të vdiste në kryq ishte sepse nuk kishte asnjë rrugë tjetër për shpëtim, për të shkuar tek Perëndia. Ai u bë ura lidhëse midis Perëndisë dhe njerëzve. Ai ishte i vetmi që mund të qëndronte midis, sepse ishte i vetmi që jetoi një jetë pa asnjë mëkat dhe përmbushi standartin e Perëndisë për shpëtim, dhe nga ana tjetër ishte në mish, si të gjithë njerëzit e tjerë. Asnjë tjetër nuk i përmbush këto kushte. Fakti që Jezusi vdiq për të tërë njerëzit, nuk do të thotë që të gjithë do të shkojnë në Parajsë automatikisht, por do të thotë që Ai hapi rrugën, që të gjithë ata që duan të shkojnë, mund të shkojnë nëse besojnë që Ai vdiq në kryq në vendin e tyre, dhe e pranojnë Atë në zemrën e tyre. Jeta e përjetshme, ose shpëtimi është falas për ne, një dhuratë mjaft e çmuar nga Perëndia. “Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, mëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhurata e Perëndisë”, (Efesianëve 2:8), “ai na shpëtoi jo me anë të veprave të drejta që ne bëmë, por sipas mëshirës së tij...” (Titit 3:5). Tani shikoni pak ku e humbasin njerëzit këtë të vërtetë. Shumë njerëz shpesh thonë që besojnë në Zot, por pyetja është, në çfarë besoni ju që t’ju çojë në Parajsë? Zoti plus gjërat e mira që ju keni bërë? Me fjalë të tjera, ndryshimi qëndron këtu: ne ose shkojmë në parajsë në bazë të meritës sonë, ose nëpërmjet mëshirës së Perëndisë duke pranuar Jezusin në jetën tonë, por jo me të dyja, apo duke i përzier të dyja. D.m.th, nuk mund të thoni që 70% është merita juaj dhe pjesa tjetër është Jezusi. Nuk funksionon ashtu! Është një dhuratë, është falas, nuk duhet të bëni asgjë që ta meritoni, Zoti na e ofron atë falas. Tek Galatasit 2:21 Bibla thotë: “Unë nuk e hedh poshtë hirin e Perëndisë, sepse, në qoftë se drejtësia vjen me anë të ligjit, atëherë Krishti ka vdekur më kot”. Domethënë, nëse unë mund të shkoj në parajsë me atë të ligjit, që do të thotë dukë zbatuar urdhërime apo norma të caktuara, atëherë, pse vdiq Jezus Krishti në kryq? Pra Zoti po thotë, që ju nuk shkoni dot vetë në parajsë, sado që të mundoheni, prandaj thjesht pendohuni për mëkatet tuaja dhe pranoni Atë, dhe atëherë Ai do t’ju shpëtojë! Ky është një premtim: “dhe dëshmia është kjo: Perëndia na dha jetën e përjetshme dhe kjo jetë është në Birin e tij, Ai që ka Birin, ka jetën, ai që nuk ka Birin e Perëndisë, nuk ka jetën”. Shumë e thjeshtë, nëse nuk besoni vetëm te Jezus Krishti për shpëtimin e shpirtit tuaj, atëherë nuk mund të shpëtoheni, ashtu siç thuhet qartë tek Veprat 4:12 “Dhe në asnjë tjetër nuk ka shpëtim, sepse nuk ka asnjë emër tjetër nën qiell që u është dhënë njerëzve dhe me anë të të cilit duhet të shpëtohemi”. I dashur lexues, shumë njerëz nuk e kanë marrë këtë vendim në jetën e tyre. Që të marrësh një dhuratë që dikush të ofron, nuk mjafton që thjesht të thuash, po, po, unë besoj tek ajo, apo se ti do ma japësh dhuratën, por do të thotë që të besosh dhe të zgjasësh dorën dhe ta marrësh. Të zgjasësh dorën në kontekstin e shpëtimit do të thotë, që të lutesh me gjithë zemër para Zotit, dhe ta ftosh Jezusin të vijë në zemrën tënde dhe të të shpëtojë. Nëse ju nuk e keni marrë akoma këtë vendim, por keni dëshirë ta merrni sot, atëherë kliko këtu për të mësuar se si ta pranosh Jezusin. Zoti ju bekoftë.