Për shkak të rëndësisë
së kësaj pyetje, ne do të japim një tablo
të gjërë në lidhje me këtë temë.
Theksojmë që në fillim se është mjaft
e lehtë që kjo temë të mos trajtohet objektivisht,
respektivisht si nga besimtarët e krishterë ashtu
edhe ata muslimanë. Kjo vjen për shkak të faktit
se secila palë e ka vendosur se çfarë do
të besojë dhe thjesht gjen gjëra që ata
nuk bien dakord me palën tjetër. Le të themi
që në fillim se nëse ju nuk jeni të hapur
të pranoni faktet edhe nëse këto janë
kundër asaj që ju besoni, atëherë do ishte
më mirë ta kaloni kohën duke bërë
diçka tjetër sesa duke lexuar këtë artikull,
sepse këtu do të paraqesim disa fakte që muslimanët
nuk ua mësojnë besimtarëve të tyre, dhe
këto gjëra nuk përmenden në shumicën
e literaturës islamike. Kuptohet që literatura islamike
nuk mungon dhe nuk është e paktë, shpesh herë
duke akuzuar Biblën dhe të Krishterët për
korruptimin e Biblës, kontradikta në Bibël,
etj, etj. Tani erdhi rradha, për të parë me
fakte anën tjetër të medaljes.
Thjesht sepse një libër thotë
se është nga Zoti nuk e bën atë të
tillë. Unë mund të shkruaj një libër
dhe të them se ky është nga Zoti, kjo nuk do
të thotë se kjo është e vërtetë.
Si Bibla ashtu edhe Kurani pretendojnë të jenë
të ardhur nga Zoti dhe të vërtetë.
Le të theksojmë që në
fillim se është e pamundur që të dy këto
libra të jenë prej Zotit meqënëse ato
kontradiktojnë njëri-tjetrin në mësimet
më kryesore.
P.sh,
Kurani thotë se Jezus Krishti as u kryqëzua në
kryq (Sura 4:157), as u ringjall,
gjë që është shtylla kryesore e Krishtërimit
(1Korintasve
15:1-4).
Padyshim që Bibla dhe Kurani kanë
ngjashmëri midis tyre, por ato janë ndryshe në
çështjet më të rëndësishme,
prandaj është e pamundur që të dy të
jenë prej Zotit. Ose njëri prej tyre është
prej Zotit, ose asnjëri, por nuk mundet që të
dy të jenë prej Zotit.
Meqë
kjo temë është shumë e gjerë, le
të shohim disa nga fushat kryesore dhe të krahasojmë
Biblën me Kuranin. Këto fusha përfshijnë:
KRAHASIMI
PROFETIK
Si
munden njerëzit të dallojnë që një
libër është vërtet prej Zotit? Në
fund të fundit ka shumë libra që pretendojnë
të jenë prej Zotit, atëherë a ka një
kriter dallues? Sipas Biblës, një nga provat më
të forta që Bibla jep që është Fjala
e Zotit është parashikimi profetik i ngjarjeve në
Tokë. Jo vetëm kaq por Zoti në Bibël i
sfidon të gjithë Zotët e tjerë (Allahun,
Zeusin, etj) që të bëjnë ata të njëjtën
gjë që njerëzit ta dinë kush është
Zoti i vërtetë.
P.sh, tek Isaia
42:22,23 thuhet:
Le t`i parashtrojnë dhe të na njoftojnë
ç`ka për të ndodhur. Le të deklarojnë
cilat ishin gjërat e kaluara, në mënyrë
që të mund t`i shqyrtojmë dhe të njohim
kryerjen e tyre; ose na njoftoni ç`ka për të
ndodhur.
Na njoftoni ç`ka për të ndodhur në të
ardhmen, dhe kështu do të mësojmë se jeni
perëndi; po, na bëni të mirë apo të
keqe në mënyrë që të mbetemi të
habitur duke i parë bashkë.
Shikoni
këtë sfidë që Zoti bën ndaj të
gjithë zotërve të feve të botës tek
Isaia
44:7:
Kush është si unë? Le ta shpallë,
pra, ta deklarojë dhe të japë prova para meje
që kur kam vendosur këtë popull të lashtë.
Le t`u njoftojnë gjërat që do të ndodhin
dhe ngjarjet që do të kryhen.
Zoti i Biblës nuk ka asnjë problem
apo frikë nga asnjë zot tjetër dhe i sfidon
të gjithë në bazë të profecive që
Ai jep në Bibël.
Kjo
sfidë është aq e fortë në Bibël,
saqë tek Zbulesa
19:10 Bibla thotë:
“Sepse dëshmia e Jezusit është
frymë e profecisë.”
Pra fakti që Bibla përmban profeci
është dëshmia që Jezusi dhe mesazhi i
Tij janë të vërtetë.
Jezusi
vetë i paralajmëroi dishepujt e tij për profetët
e rremë që do të vinin.
Psh. tek
Mateu 24:24-26 ai thotë:
Sepse do të dalin krishtër të
rremë dhe profetë të rremë, dhe do të
bëjnë shenja të mëdha dhe mrrekulli të
tilla aq sa t`i mashtrojnë, po të ishte e mundur,
edhe të zgjedhurit.
Ja, unë ju paralajmërova.
Pra, në qoftë se ju thonë: "Ja, është
në shkretëtirë", mos shkoni atje: "Ja,
është në dhomat e fshehta", mos u besoni.
Ai e tha këtë rreth 600 vjet para
Muhamedit.
Pra duke ditur se profecia është
vula kryesore e vërtetshmërisë së Biblës
dhe Zotit të Biblës, a ka parashikime të tilla
në Bibël që ndodhën më të vërtetë
në histori?
Bibla është e mbushur me profeci.
Vetëm për ardhjen e parë të Jezusit kishte
rreth 48 profeci dhe parashikime të hollësishme
në lidhje me të. Nga më kryesoret përmendim:
|
Profecia: |
Profetizuar
tek: |
Përmbushur: |
|
|
|
|
1. |
Lindur
nga fara e gruas (dmth lindje e mbinatyrshme) |
Zanafilla
3:15 |
Galatasve
4:4 |
2. |
Lindur
nga një virgjëreshë |
Isaia
7:14 |
Mateu
1:18-25 |
3. |
Lindur
nga gjeanologjia e Abrahamit |
Zanafilla
22:18 |
Mateu
1:1 |
4. |
Lindur
nga gjeanologjia e Isakut |
Zanafilla
21:12 |
Luka
3:23,34 |
5. |
Lindur
nga gjeanologjia e Jakobit |
Numrat
24:17 |
Luka
3:34 |
6. |
Lindur
nga gjeanologjia e Davidit |
Jeremia
23:5 |
Luka
3:31 |
7. |
Lindur
nga gjeanologjia e Jeseut |
Isaia
11:1 |
Luka
3:32 |
8. |
Nga
fisi i Judës Zanafilla |
Zanafilla
49:10 |
Zbulesa 5:5 |
9. |
Lindur
in Betlehem |
Mikea
5:2 |
Mateu
2:1-6 |
10. |
Herodi
vret fëmijët nën 2 vjeç |
Jeremia
31:15 |
Mateu
2:16-18 |
11. |
Ai
egzistonte para krijimit |
Mikea
5:2 |
1
Pjetrit 1:20 |
12. |
Ai
do të quhej Zot |
Psalmi
110:1 |
Veprat
2:36 |
13. |
Ai
do të quhet Emanuel (Perëndia me ne) |
Isaia
7:14 |
Mateu
1:22-23 |
14. |
I
quajtur Profet |
LiP 18:18-19 |
Veprat
3:18-25 |
15. |
I quajtur Gjykatës |
Isaia
33:22 |
Gjoni
5:22-23 |
16. |
I
quajtur mbret |
Psalmi
2:6 |
Gjoni
18:33-37 |
17. |
Paraprihet
nga një lajmëtar |
Isaia
40:3 |
Mateu
3:1-3 |
18. |
Fillon
shërbimin publik në Galile |
Isaia
9:1-2 |
Mateu
4:12-17 |
19. |
Bën
mrekulli |
Isaia
35:5-6 |
Mateu
9:35;11:4 |
20. |
Mëson
me shëmbëlltyra |
Psalmi
78:1-4 |
Mateu
13:34-35 |
21. |
Hyn
në tempull |
Malakia
3:1 |
Mateu
21:10-12 |
22. |
Hyn
në Jeruzalem mbi një gomar |
Zakaria
9:9 |
Mateu
21:1-7 |
23. |
Gur
pengese për çifutët |
Isaia 28:16 |
1 Pjetrit 2:6-8 |
24. |
Dritë
ndaj joçifutëve |
Isaia 49:6 |
Veprat
13:46-48 |
25. |
Tradhëtohet
nga një mik |
Psalmi
41:9 |
Gjoni
13:18-27 |
26. |
Tradhëtohet
për 30 monedha argjendi |
Zakaria
11:12 |
Mt
26:14-15 |
27. |
30
monedhat hidhen në Tempull |
Zakaria
11:13 |
Mateu
27:3-5 |
28. |
30 monedhat blejnë fushën e poçarit |
Zakaria
11:13 |
Mateu
27:6-10 |
29. |
Braktisur
nga dishepujt e Tij |
Zakaria
13:7 |
Marku
14:27,50 |
30. |
Akuzohet
nga dëshmitarë të rremë |
Psalmi
35:11,20-21 |
Mateu
26:59-61 |
31. |
Hesht
përpara akuzuesve të rremë |
Isaia
53:7 |
Mateu
27:12-14 |
32. |
Goditur
dhe rrahur |
Isaia
53:4-6 |
1
Pjetrit 2:21-25 |
33. |
I
tallur nga të tjerët |
Psalmi
22:6-8 |
Mateu
27:27-31 |
34. |
Rrëzohet kur mbante kryqin |
Psalmi
109:24-25 |
Gjoni
19:17; Luka 23:26 |
35. |
Duart
dhe këmbët të shpuara |
Psalmi
22:16 |
Gjoni
20:24-28 |
36. |
Kryqëzohet
me hajdutët |
Isaia
53:12 |
Mateu
27:38 |
37. |
Lutet
për armiqtë |
Isaia
53:12 |
Luka
23:34 |
38. |
Refuzuar
nga njerëzit e tij |
Isaia
53:3 |
Gjoni
19:14-15 |
39. |
Urryer
pa shkak |
Psalmi
69:4 |
Gjoni
15:25 |
40. |
Hidhet short për rrobat e tij |
Psalmi
22:18 |
Gjoni
19:23-24 |
41. |
Kishte
etje në kryq |
Psalmi 22:15 |
Gjoni
19:28 |
42. |
I
ofrojnë udhull në kryq |
Psalmi
69:21 |
Mateu
27:34 |
43. |
Thirrja
ndaj Perëndisë (fjalë për fjalë
njësoj) |
Psalmi
22:1 |
Mateu
27:46 |
44. |
Dorëzoi veten në duart e Zotit |
Psalmi
31:5 |
Luka 23:46 |
45. |
Nuk
ia thyen kockat |
Psalmi
34:20 |
Gjoni
19:32-36 |
46. |
Shpuar
në brinjë me eshtë |
Zakaria
12:10 |
Gjoni
19:34,37 |
47. |
Errësira
mbulon vendin pas kryqëzimit |
Amos
8:9 |
Luka 23:44-45 |
48. |
Varroset
në varrin e një pasaniku |
Isaia
53:9 |
Mateu
27:57-60 |
49. |
Ringjallet
nga të vdekurit |
Psalmi
16:8-11 |
Veprat
2:24-31 |
50. |
Ngjitet
në qiell tek Ati |
Psalmi 68:18 |
Efesianët
4:8-10 |
51. |
Ulet
në fronin e Perëndisë |
Psalmi
110:1 |
Hebrenjve
1:3,13 |
Cili
është propabiliteti që disa njerëz mund
të parashikojnë një gjë të tillë
dhe kjo të ndodhë me të vërtetë?
Le t’ju japim një shembull: Le të themi se në
vitin 2539 do të lindë një mashkull në
Vlorë, që do të quhet Altin, që do studiojë
për psikologji, do martohet në moshën 28 vjeçare,
dhe në moshën 31 vjeçare do të vdesi
nga një aksident në Tiranë, tek kryqëzimi
i unazës me rrugën e Elbasanit, dhe do përplaset
nga një makinë benz 4 vjeçare, me ngjyrë
të zezë, shoferi i të cilit quhet Arben, dhe
është 38 vjeç. Ky shembull ka 13 detaje.
Propabiliteti që do të ndodhë me të vërtetë
është gati 0. Vetëm në lidhje me ardhjen
e parë të Krishtit, Bibla jep 48 profeci me detaje
të tilla. Rastësi?
Nga ana tjetër, Kurani nuk ka fare profeci.
Pse duhet të besojmë ne që Allahu qënka
Zoti i vërtetë? Pse nuk e parashikon ai të
ardhmen? Ku janë profecitë në Kuran? Muslimanët
thonë që Bibla (dhjata e vjetër dhe e re) është
e korruptuar nga çifutët dhe të krishterët!
A është kjo e vërtetë?
Në qoftë se ju besoni këtë,
atëherë si mund të shpjegoni që çifutet
paskan korruptuar dhjatën e vjetër kur ata nuk besojnë
tek Jezusi? Çifutët nuk e pranojnë dhjatën
e re si të vërtetë, atëherë si do
të vendosnin ata pasazhe që flasin për kryqëzimin
e Jezusit, kur ata nuk e besojnë një gjë të
tillë?
Kurani jo vetëm që nuk pretendon
që të konkurojë me Biblën në fushën
e profecive, por nuk ka fare profeci. Ku qëndron atëherë
mrekullia e Kuranit?
Për të gjithë ata që mendojnë
se Kurani ka profeci dhe përpara se të marrim 100
email-e në ditë për këtë çështje,
le të shpjegojmë çfarë quhet dhe nuk
quhet profeci, dhe pastaj nëse ju gjeni ndonjë profeci
në Kuran, na shkruani dhe ne do ta shikojmë me kënaqësi.
Së pari le të shohim se çfarë
nuk përbën një profeci:
• Deklarata të Allahut se çfarë
do të ndodhë në fund të historisë
së botës, ditës së gjykimit, e të
tjera si këto, pasi këto nuk mund të verifikohen
si parashikime profetike (të paktën jo tani).
• Thënie të përgjithshme që mund të
interpretohen në shumë mënyra të ndryshme,
pa detaje specifike.
• Deklarata të njerëzve të ndryshëm (profetë,
grupe të ndryshme, luftëtarë, etj) për
plane që ata vetë planifikojnë të bëjnë.
Kjo nuk konsiderohet profeci, sepse ata e kanë në
dorë vetë se çfarë do të bëjnë
dhe mund të bëjnë atë që thonë
vetë.
• Përshkrime të fenomeneve të natyrës
(sidomos ato që ishin të njohura në atë
kohë), pasi këto nuk përbëjnë parashikime
të historisë njerëzore.
• Thënie ose njohuri të marra nga Bibla ose literaturë
tjetër që egzistonte në atë kohë.
Çfarë përbën një
profeci:
• Parashikime të historisë njerëzore
pasi profecitë janë shkruar me detaje të hollësishme
(emra vendesh, mbretërish, kombesh, numër i sakte
vitesh).
• Të dhëna historike që kjo gjë ndodhi
me të vërtetë pasi ishte shkruar në libër.
Atëherë, kur të gjeni profecitë
në Kuran që nuk kundërshtojnë parimet
e mësipërme, atëherë na njoftoni.
Libri “Profecitë e Kuranit të Shenjtë"
shkruar nga Q.I. Hingora, përmban 22 të ashtëquajtura
profeci, secila për tyre kundërshton të paktën
një nga parimet e mësipërme të një
profecie. Pa u futur shumë në hollësi (që
të mos shkruajmë një roman në këtë
artikull), deri tani s’kemi parë asnjë provë
që Kurani të përmbajë ndonjë profeci.
Në fund të fundit, kur Muhamedit i kërkuan
të bënte ndonjë mrekulli (si profetët
e tjerë) ai tha se ishte vetëm një lajmëtar.
Le të përmendim një “profeci”
të Muhamedit që ka dështuar 100%. Ai profetizoi
se kur arabët të shkojnë të luftojnë
kundër çifutëve, ata (çifutët)
do të munden dhe smbrapsen para arabëve.
Sura 3:111.
Ata kurrsesi nuk mund t'ju sjellin ndonjë
dëm juve, përveç ndonjë shqetësimi,
po edhe në ju luftofshin, ata do të zmbrapsen prej
jush. Mandej ata nuk janë të ndihuar.
Izraeli u bë shtet përsëri
në vitin 1948. Pas shkatërrimit të tempullit
nga romakët në vitin 70 Pas Krishtit dhe deri në
vitin 1948, Izraeli nuk ishte shtet. Kur u shpall përsëri
shtet, dhe u njoh nga OKB-ja dhe shumica e vendeve të
botës, 5 shtete arabe e sulmuan atë njëkohësisht
nga të gjitha anët, dhe Izraeli i mundi që
të pestë. E njëjta gjë ndodhi me luftrat
e tjera të arabëve kundër Izraelit në
vitet 1956, 1967, 1973. Profecia e Muhamedit doli e rreme.
Atëherë, në fushën e profecive,
Bibla qëndron më lart se Kurani. Kjo është
e pakundërshtueshme nëse besojmë faktet.
KRAHASIMI HISTORIK
Përsa i përket historisë, Bibla është
vërtetë një libër i veçantë.
Të 66 librat e Biblës u shkruan nga 40 autorë
të ndryshëm, në 3 kontinente të ndryshme,
në një periudhë afërsisht 1600 vjecare.
Të gjithë librat përputhen me njëri tjetrin
si në tema, vargje, ashtu edhe histori. Bibla përshkruan
historinë njerëzore me detaje shumë të
hollësishme. Jepen konkretisht emra njerëzish, vendesh,
popujsh, civilizimesh, mbretërish, gjereralësh,
dhe gjenealogji deri në hollësinë më të
madhe. Zbulime arkiologjike në mijëra vjet vazhdojnë
të konfirmojnë historitë biblike.
Kurani ka një histori interesante.
Sipas muslimanëve, Allahu është
Zoti i vërtetë i cili i dha ligjin Moisiut dhe ungjillin
Jezusit. Sipas tyre, Adami ishte muslimani i parë, dhe
Abrahami adhuroi Allahun në Kaba. Ajo që është
interesante në lidhje me këto thënie, është
fakti që Allahu nuk përmendet askund në asnjë
literaturë tjetër, para-arabike. Si shpjegohet që
të mos ketë asnjë reference për Zotin
e vërtetë në asnjë literaturë çifute,
nëse Allahu paska qënë Zoti i vërtetë
dhe i dha atyre ligjin me anë të Moisiut? Sipas
Kuranit edhe Jezusi vetë iu lut Allahut. Si shpjegohet
që nuk ka asnjë referencë për këtë?
Ku janë shkrimet (përveç Kuranit) që
flasin për këtë? Pse vallë dishepujt nuk
shkruan për këtë gjë. Nëse Allahu
është Zoti i vërtetë, si nuk paska asnjë
njeri tjetër para Muhamedit që të shkruajë
për atë?
Nga
ana tjetër, sipas historisë dhe arkiologjisë,
Allahu përmendet si një nga Zotët paganë
që arabët adhuronin në Kaba. Ai në fakt
ishte një nga 360 Zotat që adhuroheshin atje, dhe
ishte Zoti kryesor në Kaba. P.sh. në Kuran, nuk
shpjegohet se kush është Allahu, ngaqë të
gjithë arabët e njihnin mirë se kush ishte
Allahu, në fakt Allahu ishte Perëndia-Hënë
që arabët adhuronin. Fakti që Allahu ishte
një nga Zotat kryesorë paganë që adhurohej
nga arabët është i padiskutueshëm. P.sh.
babai i Muhamedit quhej Abdullah, që shpjegon qartë
se Allahu nuk u shpik nga Muhamedi. Në shekullin e shtatë
në Arabi, popullësia ishte pagane dhe adhuronte
djellin, hënën, yjet, etj. Për shkak të
tregëtisë, Muhamedi kishte kontakte si me grupe
të ndryshme të krishterësh ashtu edhe çifutësh.
Në kundërshtim me pretendimet e muslimanëve
se Muhamedi vendosi monoteizmin (adhurimin e një zoti
të vetëm), kjo doktrinë besohej si nga çifutët
ashtu edhe të krishterët. P.sh, tek LiP
6:4 në Dhjatën e Vjetër thuhet:
Dëgjo,
Izrael, Zoti, Perëndia ynë, është një
i vetëm.
Pra,
çifutët dhe të krishterët ishin besimtarë
monoteistë (në një zot të vetëm)
dhe qortonin arabët për paganizmin e tyre dhe adhurimin
e 360 zotave. Arabët kishin emra të ndryshëm
për këto zota, më të rëndësishmit
prej të cilëve ishin Zotat e Hënës, që
arabët u kishin ndërtuar tempuj dhe i adhuronin.
Midis tyre përmendim, Sin, Hubul, Al-ilah. Sipas historisë
Hubul-i ishte Përendia-Hënë që ishte vendosur
mbi Kaba. Al-ilah, ishte zoti nga erdhi emri Allah dhe ishte
gjithashtu një nga Perënditë-Hënë.
Ai gjithashtu adhurohej në Kaba. Me kalimin e kohës
Allahu zevëndësoi Hubul-in në adhurimin në
Kaba të arabëve si zoti kryesor, i lidhur me adhurimin
e Hënës. Burime historike dhe arkiologjike dëshmojnë
për këtë.
Edhe sot, simboli i Hënës (apo gjysëm Hënës
më saktë) është i lidhur ngushtë
me fenë islame, dhe është i pranishëm
në flamurë të shteteve islamike, objekte të
kultit, simbole të fesë islame, etj, që tregon
një lidhje direkte të islamizmit me adhurimin pagan
të Hënës. Më vonë Kaba-ja u quajt
“shtëpia e Allahut”. Arabët kishin caktuar mjaft
rite në lidhje me adhurimin e idhujve. Nga këto
përmendim agjërimin për Ramazan, ecjen rrotull
Kabasë 7 herë, puthja e gurit te zi, flijime kafshësh,
gjuajtja me gurë ndaj “djallit”, lutje drejt Mekës,
etj. Muhamedi mësonte ndjekësit e tij që të
merrnin pjesë në këto rite që kur paganët
ishin në kontroll të Mekës. Më vonë
Muhamedi i përdori këto rite në formimin e
fesë islame dhe zhduku të gjithë zotat e tjerë
dhe mbajti vetëm Allahun si Zotin e vetëm që
njerëzit duhet të adhuronin.
Adhurimi i idhujve në Arabi në atë kohë
përfshinte edhe adhurimin e të ashtëquajturve
“bijave të Allahut”, të quajtura al-Lat, al-Uzza
dhe Manat. Kurani në fillim urdhëronte adhurimin
e “bijave të Allahut” tek Sura
53:19-20, më vonë Muhamedi ndërroi mendje
duke thënë që ai kishte qënë nën
frymëzimin e djallit që të shkruante vargje
të tilla. Këto vargje quhen gjithashtu “vargje satanike”,
pasi vetë Muhamedi pranoi që ishte ndikuar nga djalli
që të shkruante ato vargje, por sipas tij kjo nuk
kishte ndikim në pjesën tjetër të Kuranit,
pasi Allahu i shfaqi atij të vërtetën, dhe
ato vargje nuk u përfshinë në Kuran.
Arsyeja pse Muhamedi e bëri këtë
kompromis ishte thjesht sepse ai kërkonte miratimin e
të gjithë grupeve të ndryshme fetare, sidomos
prej arabëve që adhuronin “Bijat e Allah-ut”.
Dy
pasazhe në Kuran i referohen kësaj ngjarje dhe së
fundi refuzimit që Muhamedi i bëri këtyre vargjeve.
Së pari Sura 17:73-75 ku
Allahu i thotë Muhamedit:
Në të vërtetë ata (idhujtarët)
gati arritën të sprovojnë ty nga ajo që
Ne ta shpallëm, e të trillosh tjetër nga çka
të shpallëm, e atëherë do të zinin
ty mik. Dhe sikur Ne të mos të kishim forcuar ty,
ti gati anove diçka pak te ta. E atëherë
Ne do ta shijonim mundimin dyfish të kësaj jete
dhe dyfish të jetës tjetër, e pastaj ti nuk
do të gjeje mbrojtës kundër nesh.
Pasazhi
tjeter është ngushëllim nga Allahu për
Muhamedin në lidhje me atë ngjarje. Sura
22:52:
Ne nuk dërguam para teje asnjë të
dërguar (me shpallje) dhe asnjë pejgamber (të
dërguar si vazhdues i shpalljes së mëparshme),
e që, kur ai (i dërguari) dëshiroi diç,
të mos iu pat hedhur në atë dëshirën
e tij djalli, e All-llahu asgjëson atë që hedh
djalli, dhe All-llahu fuqizon argumentet e Veta. All-llahu
është shumë i dijshëm dhe me urtësi
të madhe rregullon çështjet.
Një
varg (ajet) tjetër që hedh dritë mbi këtë,
dhe natyrën kompromentuese të Muhamedit për
të fituar popullaritetin e njerëzve gjendet tek
Sura 16:101:
Kur
një ajet e zavendësojmë me një tjetër
- e All-llahu di më së miri se çka shpall
- ata thonë: "Ti (Muhammed) je vetëm trillues"
Jo, por shumica e tyre nuk dinë.
Pra duket qartë që ata njerëz që kishin
tru dhe vunë re çfarë po bënte Muhamedi,
e quajtën atë trillues, sepse ai e dridhte fjalën
si të donte, dhe këtu thotë, që Allahu
thjesht e zëvendëson një varg me një tjetër,
kur të dojë ai, që kundërshton qartë
atë që Allahu thotë tek Sura
2:106:
Ne nuk abrogojmë (pezullojmë)
asnjë nga argumentet tona, apo ta hedhim në harresë
e të mos sjellim edhe më të dobishëm se
ai, ose të ngjashëm me te. A nuk e ke ditur se All-llahu
është i plotfuqishëm për çdo send?
Islamizmi, nuk është një vazhdim
i fesë së krishterë, apo të Abrahamit
(siç pretendon), pasi nuk ka absolutisht asnjë
gjë të përbashkët me të, por është
thjesht një version i paganizmit arab. Shumica e muslimanëve
nuk janë të njohur me këto fakte në lidhje
me origjinën e fesë së tyre, pasi shumica e
librave islamikë nuk flasin për këto fakte.
Për shkak të kontakteve që
Muhamedi kishte me grupe të ndryshme fesh, Kurani përmban
fabula nga tradita të ndryshme fetare ose pagane.
P.sh.
•
Shembulli i devesë që u bë profet (Sura
7:73-77,85; 91:14; 54:29) ishte njohur kohë përpara
Muhamedit.
• Historia e njerëzve të një fshati të
tërë që u kthyen në majmunë sepse
shkelën ligjin e së Shtunës (dmth që çifutet
duhet të mbanin) ishte gjithashtu një fabul e njohur
ne kohën e Muhamedit. Ju e besoni një fabul të
tillë si të vërtetë? Shiko Sura
2:65; 7:163-166.
• Historia e 12 burimeve që dolën në shkretëtirë
nga Moisiu ishte një histori e njohur para islamike (Sura
2:60).
• Historia e djemve dhe kafshëve të tyre që
fjetën në një shpellë për 309 vjet
ishte një fabul me origjinë greke dhe krishterësh
heretikë. Padyshim fabul do te thotë që nuk
është e vërtetë, besoni ju që ata
fjetën për 309 vjet (Sura
18:9-26)?
• Fabula e zogjve të ndarë në 4 copa, që
(provon ???) ringjalljen sipas Surës
2:260, ishte një fabul e njohur në kohën
e Muhamedit, por padyshim ishte fabul, jo e vërtetë,
por kjo gjendet në Kuran si e vërtetë.
Pra, nga ana historike, Kurani jo vetëm që nuk sjell
ndonjë gjë të re apo më të zgjeruar
sesa Bibla, por në të kundërt ka shumë
gabime historike, dhe lë jashtë pa përmendur
gjëra shumë të rëndësishme. P.sh,
Kurani nuk përmend fare me emër bijtë e Adamit
dhe Evës, bijtë e Noeut, dhe nuk jep gjeneaologji
siç jep Bibla.
Shikoni për shembull këtë varg:
Sura 11:42,43
Ajo lundron me ta nëpër valë
si kodra, e Nuhu e thirri djjalin e vet, që ishtë
në një vend të ndarë: "O djali im,
hip bashkë me ne, e mos u bë me mohuesit!"
Ai (djali) tha: "Unë do të ngjitëm në
një kodër që do të më mbrojë
nga uji (vërshimi)!" Tha: nuk ka sot mbrojtës
prej dënimit të All-llahut, pos atë që
Ai e ka mëshiruar!" Vala hyri mes tyre të dyve,
e ai (djali u mbyt në ujë).
Së pari bijtë e Noeut (Nuhu-t) nuk
përmenden fare me emër, por në Bibël përmenden
me emër, ata dhe pasardhësit e tyre. Por gabimi
i madh këtu qëndron sepse më lart thuhet se
njëri nga nga bijtë e tij vdiq në përmbytje,
kur është fare e qartë se nga tre bijtë
e Noeut erdhën tre rracat njerëzore. Por në
qoftë se njeri prej tyre vdiq përpara përmbytjes,
atëherë kemi një problem se nga erdhën
3 rracat njerëzore.
Kurani nuk jep absolutisht asnje hollësi
në lidhje me gjeanologjitë e Noeut dhe bijve të
tij (apo të ndonjë tjetri për atë punë),
kurse në Bibël jo vetëm që jepen hollësisht,
por tregohen se ku jetuan dhe ku shkuan, qytetet ku qëndruan,
dhe pasardhësit e tyre. Duket qartë që Muhamedi
jo vetëm që s’dinte gjë nga këto, por
ai shkroi ato që kishte dëgjuar aty-këtu nga
çifutët ose të krishterët, dhe i bëri
çorap të gjitha historitë, pa detaje, ose
shpesh herë të ndryshuara shumë.
Një shembull tjeter konkret, sipas Muhamedit
çifutët besonin se Ezra (Uzejri) është
bir i Allahut.
Sura 9:30
E jehuditë thanë: Uzejri është
djali i All-llahut, e të krishterët thanë:
Mesihu është djalë i All-llahut. Ato ishim
thënie të tyre me gojët e tyre (fraza të
thata), që imitojnë thëniet e jobesimtarëve
të mëhershëm. All-llahu i vraftë, si largohen
(nga e vërteta)!
Këtu ka dy gabime të mëdha.
Në rradhë të parë, nuk ka asnjë të
krishterë, të gjallë apo të vdekur, asnjëherë
në historinë e njerëzimit që të ketë
thënë se Jezusi (Mesia, ose Mesihu si më lart)
është djalë i Allahut. Të krishterët
e quajnë atë Bir të Perëndisë, por
jo djalë të Allahut.
Së dyti, nuk ka asnjë çifut, të gjallë
apo të vdekur, në historinë e njerëzimit,
që të ketë besuar ndonjëherë se Ezra
paska qënë djalë i Allahut (apo i Zotit). Në
qoftë se mendoni ndryshe na përmendi një burim
të vetëm çifut ku ai të jetë quajtur
i tillë!
Kurani nuk përmban absolutisht asnjë
provë që të jetë një libër hyjnor,
sipas analizës së deri tanishme sipas krahasimit
profetik dhe historik. Kur dikush lexon Kuranin, e vë
re fare qartë që jo vetëm që nuk është
një libër i mbinatyrshëm, por është
një libër shumë i ngatërruar. Së
pari, kapitujt (Suret) nuk janë renditur kronologjikisht,
por janë renditur (me përjashtim të Sures 1,
që është hyrja) nga Surja me më shumë
vargje (ajete) deri tek e fundit (Sura 114) me më pak
vargje. Eshtë mjaft e vështirë për të
përcaktuar kontekstin shumë herë se kur ndodhën
këto ngjarje, sepse asgjë nuk është kronologjike
dhe ngjarjet janë të shkëputura nga njëra
tjetra. Kurani është pak a shumë, një
përmbledhje çorbë, historish, fabulash, përrallash,
parime moralesh të shekullit të 7 në Arabi,
që nuk ka absolutisht asnjë zbulesë të
historisë së vërtetë, kronologjisë
së historisë njerëzore, e jo me asaj profetike.
KRAHASIMI SHKENCOR
Meqënëse
kemi folur në hollësi për vargjet biblike që
përmbajnë fakte shkencore në artikullin “Shkenca
dhe Bibla”, nuk do të përsërisim të
njëjtat gjëra edhe këtu. Tani le të analizojmë
kuranin nga ana shkencore. Duke lënë mënjanë
ato fakte shkencore që ose ishin të shkruara në
Bibël dhe Muhamedi mund t’i dinte prej asaj, ose nga
burime të tjera, mjekësore apo nga libra të
tjerë, Kurani jo vetëm që nuk përmban
fakte shkencore (që nuk diheshin deri atëherë),
por ka mjaft gabime shkencore.
P.sh.
1.
Toka është e sheshtë:
Sura
15:19 |
|
|
| |
|
|
| |
E
tokën e kemi shtruar dhe në të kemi vuar
kodra dhe kemi bërë që në të
të mbijnë bimë të caktuara të
të gjitha llojeve. |
| |
|
|
| |
Sura
50:7 |
|
|
| |
|
|
| |
Edhe
tokën se si e kemi shtrirë, e në të
kemi vendosur kodra përforcuese dhe kemi bërë
që në të të mbijnë gjithfarë
bimësh të bukura. |
| |
|
|
2.
Dielli perëndon në një vend me lym të
zi (diku në Arabi).
Sura
18:86 |
|
|
| |
|
|
| |
Deri
kur vendperëndimin e diellit, e gjrti se po perëndon
në njëfarë burimi me lym të zi dhe
aty e gjeti një popull. E Nei thamë: "O
Dhulkarnejn, ose do t'i dënosh, ose do t-i marrësh
me të mirë e t'i udhëzosh!" |
| |
|
|
3.
Qiejt dhe Toka ishin të ngjitura dhe Allahu i shqiti:
Sura
21:30 |
|
|
| |
|
|
| |
A
nuk e dinë ata, të cilët nuk besuan se
qiejt e toka ishin të ngjitura, e Ne i ndamë
ato të dyja dhe ujin e bëmë bazë
të jetës së çdo sendi; a nuk besojnë? |
| |
|
|
4.
Njeriu është krijuar nga një copë gjaku
e ngurtë:
Sura
23:14 |
|
|
| |
|
|
| |
Më
pas, atë pikë uji e bëmë copë
gjaku, e atë gjak të ngurtë e bëmë
copë mishi, e atë copë mishi e shndërruam
në eshtra, edhe eshtrave ua veshëm mishin,
pastaj atë e bëmë krijesë tjetër
(me shpirtë). I lartë është All-llahu,
më i miri Krijues! |
| |
|
|
Sura
96:2 |
|
|
| |
|
|
| |
Krijoi
njeriun prej një gjaku të ngjizur (në mitrën
e nënës). |
| |
|
|
5.
Allahu krijoi yjet si plumba kundër djajve:
Sura
67:5 |
|
|
| |
|
|
| |
Ne,
qiellin më të afërt e kemi zbukuruar
me kandila (yje ndriquese) dhe ata i kemi bërë
gjuajtës kundër djajve, të cilëve
u kemi përgatitur dënim me zjarr shumë
të madh. |
| |
|
|
Sura
37:6-8 |
|
|
| |
|
|
| |
Vërtetë,
Ne kemi stolisur qiellin më të afërt
(të dynjasë) me bukurinë e yjeve. Dhe
me mbrojtje prej çdo djalli të prishur.
Ashtu që nuk mund të përgjojnë parinë
më të lartë (engjëjt më të
zgjedhur), pse gjuhen me shkëndija nga të
gjitha anët |
| |
|
|
6.
Ligjet e trashëgimisë.
Sura
4:11,12 |
|
|
| |
|
|
| |
All-llahu
ju urdhëron për (çështjen e
trashëgimis) fëmijët tuaj: për
mashkullin hise sa për dy femra; nëse janë
(trashëgimtare) vetëm femra, dy e më
shumë, atyre ju takojnë dy të tretat
e pasurisë që trashëgohet; nëse
është një femër, asaj i takon
gjysma; për prindërit, për secilin
nga ata, ju takon e gjashta nga ajo që ka lënë
(i vdekuri) nëse ka fëmijë; e në
qoftë se (i vdekuri) nuk ka fëmijë
e atë e trashëgojnë (vetëm) prindërit,
atëherë nënës së tij i takon
një e treta; në qoftë se ai (i vdekuri)
ka vëllezër, nënës së tij
i takon vetëm një e gjashta, (kjo e drejtë
në trashëgim bëhet) pasi të kryhet
(vasijeti) që ka lënë dhe pasi të
lahet borgji; ju nuk dini se kush është
më afër dobisë suaj, prindërit
tuaj ose fëmijët tuaj. (Ky përcaktim
është) Urdhër nga All-llahu. Vërtet
All-llahu është më i Dijshmi, më
i Urti.
12.
Juve ju takon gjysma e asaj (pasurie) që e lënë
gratë e tuaja, nëse ato nuk kanë fëmijë,
por nëse ato kanë fëmijë juve
ju takon një e katërta nga ajo që lënë
ato, pasi të kryhet testamenti i tyre dhe pasi
të lahet borgji. Atyre (grave) ju takon një
e katërta nga ajo që lini ju, nëse
nuk keni fëmijë, por nëse keni fëmijë,
atyre ju takon një e teta nga ajo që leni
pas kryrjes së testamentit që keni përcaktuar
ose borxhit. Në qoftë se (i vdekuri) është
mashkull ose femër, e trashëgohet nga ndonjë
i largët (pse s'ka as prindër as fëmijë)
po ka një vëlla ose një motër
(nga nëna), atëherë secilit prej tyre
u takon një e gjashta, e në qoftëse
se janë më shumë (se një vëlla
ose se një motër) ata janë pjesmarrës
të barabartë në të tretën
(e tërë pasurisë), pas testamentit
të porositur ose borxhit, e duke mos dëmtuar
(trashëguesit). Ky përcaktim është
porositur prej All-llahut. All-llahu është
i gjithëdijshëm, jo i ngutshëm.
|
| |
|
|
Sura
4:176 |
|
|
| |
|
|
| |
Kërkojnë
përgjigjen tënde. Thuaju: "All-llahu
ju përgjigjet për çështjen e "kelale-s"
(ai që nuk ka prindër as fëmijë
që e trashigojnë). Nëse vdes një
njeri që nuk ka fëmijë, por ka motër,
atëherë asaj (motrës) i takon gjysma
e pasurisë së lënë. Ai (vëllau)
trashëgon tërë atë (që le motra)
nëse ajo nuk ka fëmijë. Në qoftë
se ato janë dy (motra që trashëgojnë),
atyre dyjave u takojnë dy të tretat që
lë ai. Në qoftë se janë vëllezër
dhe të përzier burra dhe gra, atëherë
mashkullit i takon hise dy fish më shumë se
sa femrës. All-llahu ju sqaron, ashtu që të
mos humbni. All-llahu di për çdo send. |
| |
|
|
Që në vargun 11 shohim një kontradiktë.
Aty thuhet që nëse është vetëm një
vajzë asaj i takon gjysma e trashëgimisë, por
nëse ka dhe një djalë, atëherë ai
merr dyfishin e pjesës së femrave, pra ai merr 2
x ½ = 100% të pasurisë.
Kjo duhet qartë që është
një kontradiktë që në fillim, por puna
komplikohet kur shtohet numri i atyre që trashëgojnë
pasurinë.
Le të marrim disa shembuj në bazë
të vargjeve të mësipërme:
Sipas vargjeve të mësipërme,
nëse një burrë vdes dhe lë një grua,
3 bija dhe 2 prindër, pjesa e trashëgimisë
së gruas së tij do të jetë 1/8, e bijave
2/3 dhe secili prej prindërve merr 1/6 e trashëgimisë.
Le t’i mbledhim këto shifra:
Gruaja = 1/8
Bijat = 2/3
Prinderit 2/6
Sipas ligjeve të mbledhjes së thyesave
konkludojmë:
1/8 + 2/3 + 2/6 = (3 + 16 + 8) / 24 = 27 /
24, domethënë del më tepër sesa 100% e
pasurisë. Çdo fëmijë i klasës së
tretë që nuk di të zgjidhë një problem
të tillë nuk e kalon klasën e tretë fillore.
Le të marrim një shembull tjetër. Le të
themi që burri vdes dhe le pas një grua (sepse mund
të kishte deri 4 sipas Kuranit), nënën dhe
motrat. Sipas ajeteve (vargjeve) të mësipërme,
pasuria do ndahej në këtë mënyrë:
Gruaja = ¼
Nëna = 1/3
Motrat = 2/3
Le t’i mbledhim përsëri thyesat:
¼ + 1/3 + 2/3 = (3 + 4 + 8) / 12 =
15/12
Përsëri e shohim se shuma del më
tepër se 100%.
Nga ana tjetër shohim raste kur shuma
nuk arrin 100%.
Psh, burri vdes dhe lë pas gruan dhe
prindërit. Sipas vargjeve të mësipërme
pasuria ndahet në këtë mënyrë:
Gruaja = ¼
Prindërit = 1/3
Shuma del në ¼ + 1/3 = 7/12, pra
shumë më pak se 100%.
Ose, le të themi se burri vdes dhe lë
vetëm gruan pas. Atëherë sipas ajeteve të
mësipërme gruaja merr vetëm ¼ e pasurisë.
Për
të shpjeguar këto kontradikta, studiuesit islamikë
kanë shpikur sisteme që të rrumbullakosin shifrat
për të arritur në një përfundim të
100% të pasurisë. Problemi me këtë shpjegim
qëndron në dy plane. Së pari, në të
njëjtën Sure (4) në
ajetin (vargun) 174 thuhet se:
O ju njerëz, juve ju erdhi nga
Zoti juaj argument dhe Ne ju zbritëm dritë të
qartë.
Pra, Allahu këtu thotë se e ka thënë
shumë qartë ato që donte të thoshte në
lidhje me ndarjen e trashëgimisë, dhe së dyti
një njeri duhet të ndryshojë ato që Allahu
ka thënë në mënyrë që të
bëjë që pasuria të dalë 100%. Këtu
kemi një problem të thjeshtë aritmetike, që
del huq nga cila anë ta kapësh. Prandaj pa ndyshuar
ashtu siç Allahu e ka thënë (sipas tij, qartë
fare), ky problem është një gabim elementar
në mbledhjen e thyesave që çdo fëmijë
i klasës së tretë e zgjidh për 10 minuta.
Këto janë fakte, ne ju kemi dhënë
Suren dhe ajetetet (kapitullin dhe vargun) dhe e kemi cituar
për ju, që ta lexoni vetë. Nëse nuk ishit
të njohur më parë me këto, atëherë
shpresojmë që të mendoni më thellë
për vërtetësinë e Kuranit.
KRAHASIMI MORAL
Merrni me mend në qoftë se djalli
do të kishte shpikur një fe që mësonte
se Zoti thotë që duhet të gënjejmë,
vjedhim, vrasim, mashtrojmë, rrebelojmë për
çdo gjë dhe kundër çdo autoriteti,
kryejmë çdo lloj imoraliteti, etj, etj (si këto),
sa njerëz mendoni ju se do besonin tek kjo fe si e vërtetë
prej Zotit? Po pse a nuk ka njerëz që bëjnë
gjëra të tilla? Padyshim që ka, por asnjeri
prej tyre nuk beson se ato janë gjërat më të
mira që një njeri mund të bëjë, apo
më tepër që këto gjëra të jenë
urdhërime nga Zoti.
Padyshim që Kurani përmban parime
të mira, që në fund të fundit ndërgjegja
që Zoti i ka dhënë çdo njeriu na thotë
që disa gjëra janë të mira dhe disa të
këqija. Por kjo nuk do të thotë se Kurani erdhi
nga Zoti apo se Allahu është Zoti i vërtetë.
Muhamedi padyshim që ishte një njeri
i zgjuar, por ai ishte i kufizuar nga njohuria dhe mentaliteti
i arabisë së shekullit të shtatë. Muhamedi
përdorte rrethanat për të arritur qëllimet
e tij, dhe kjo vihet re në ndryshimin e sjelljes apo
qëndrimit të tij në bazë të rrethanave.
P.sh, në moshën 25 vjeçare
ai u martua me një 40 vjeçare, sepse ajo ishte
e pasur dhe kjo i jepte atij mundësi të pozicionohej
në shoqëri. Në fillimet e tij, kur ai ishte
ende i dobët dhe kërkonte miratimin dhe mbeshtetjen
e grupeve të ndryshme, si arabëve, të krishterëve,
çifuteve, Mumahedi predikoi parime të pranueshme
morale nga të gjitha grupet. P.sh. ai u tha arabëve
që mund të adhuronin “bijat e Allahut”, për
të fituar miratimin e tyre, dhe të krishterëve
u tha se edhe ai besonte në të njëjtin Zot
si dhe të Krishterët apo çifutët, por
në fakt ai asnjëherë nuk mori miratimin e tyre.
Pas forcimit ekonomik dhe ushtarak të Muhamedit dhe ndjekësve
të tij, kur ai u kthye në Mekë dhe pushtoi
Mekën, ne shohim një njeri komplet tjetër.
Në atë kohë Muhamedi praktikoi dhe predikoi
dhunën, nënshtrimin, fuqizimin me çdo mjet,
ndërkohë që ai merrte “zbulesa nga Allahu”
që i përshtateshin dhe vinin në ndihmë
situatave të tij.
Padyshim që është e qartë
që një profet që shkel vetë ato parime
që ai thotë se janë nga Zoti, ka shume pak
fuqi të bindë njerëzit e arsyeshëm. Ne
nuk jemi të sigurt se sa gra kishte Muhamedi, por nga
të dhëna te ndryshme ai kishte nga 9-22 gra, ndërkohë
që Kurani lejon meshkujt të marrin deri në
4 gra. Të përballur me një fakt të tillë,
muslimanët hidhen shpejt në mbrojtje duke thënë
se ai e bëri këtë gjë sepse i vinte keq
për gratë për shkak të statusit ekonomik
apo sepse nuk kishin ku të shkonin, që tingëllon
mirë në pamje të parë, por që përmban
shumë probleme.
Së pari, edhe Jezusi u kujdes për
ata që s’kishin, por nuk u martua me ndonjë prej
tyre, prandaj të kujdesesh për dikë nuk do
të thotë që të biesh në shtrat me
to. Së dyti, ai theu ligjin e Allahut për të
përmbushur një ligj tjetër të tij. Kjo
nuk është drejtim sipas shembullit personal. Kësaj
i thonë “bëni si them unë por mos bëni
si bëj unë”.
Së
treti, shikoni pak se çfarë thonin ata që
ishin pranë tij në lidhje me këtë:
Anas bin Malik tha: “Profeti vizitonte të
gjitha gratë e tij me rradhë, gjatë ditës
dhe natës, gjithsej njëmbëdhjetë.”. E
pyeta Anas, “A ka profeti fuqi për këtë?” Anas
u përgjigj, “Ne thoshim se profetit i ishte dhënë
fuqia e tridhjetë (burrave). (Sahih Bukhari 1.268, Sahih
Bukhari 1.282)
Në këtë pikë e dimë që shumë
muslimanë nxehen me ato që janë shkruajtur,
por le t’ju kujtojmë që këto janë shkrimet
për profetin tuaj nga njerëzit besnik të tij,
këto
